WHEN ஊரைக் காக்கும் எல்லை காவல் தேவதைகள்?

ஒவ்வொரு கிராமத்தின் வாசலில் நின்று வரவேற்கவும் நம்மை வழியனுப்பவும்.
அந்த மக்களின் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் பார்த்தல் வாழவைப்பதுமாக இருக்கும் தெய்வங்களின் மூலம் என்ன?
அவை எப்படி தெய்வங்கள் ஆகின?
அவை எப்போது தெய்வங்கள் ஆக்கப்பட்டன

கிராம தேவதைகள் அல்லது ‘ஊரம்மா’ என்று அழைக்கப்படும் கிராமங்களின் காப்புத் தெய்வங்களாக இருப்பவை கற்பனையான சாமிகள் அல்ல, கொஞ்ச காலத்திற்கு முன்னால் நம்மிடையே வாழ்ந்தவர்கள்தான் என்பதும், நம்முடைய மூதாதையரான அவர்கள், மரணத்தின் மூலமாக தெய்வமாக ஆக்கப்பட்டவர்கள் என்பதும் புலனாகிறது.

இந்தச் சாமிகள் எல்லோருமே மனிதர்கள், ஊரார் கொடுமையால், வீட்டார் கொடுமையால், அல்லது நாட்டை ஆண்ட அரசனின் கொடுமையால் கொல்லப்பட்டவர்கள்; அல்லது கொடுமையின் காரணமாக தற்கொலை செய்து கொண்டு விட்டவர்கள்;ஊருக்காக உயிரை தியாகம் செய்த மாவீரர்கள்.

நம்மைப் போல கை-கால் உள்ள மனிதர்கள்- கொல்லப்பட்டதால்- இரக்கத்தின் பேரிலும், பயம் அல்லது பக்தியின் காரணமாகவும் கும்பிடப் பட்டவர்கள் என்பது இவர்களைப் பற்றிய கதைகளின் மூலமாக நமக்குத் தெரியவருகிறது.

பெண்களில் மாரியம்மாவும் ஆண்களில் அய்யனாரும் அங்கிங்கெனாதபடி எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்துள்ளார்கள். இவர்கள் தவிர மதுரைவீரன், மலட்டம்மா, முத்தாலம்மா… என்று எத்தனையோ தெய்வங்களின் உயிரான கதைகள் நமக்கு ஆர்வமூட்டுகின்றன.

வடக்கு நோக்கி அமர்ந்திருத்தல், கையில் ஆயுதம் ஏந்தியிருத்தல், தலையில் பெரும்பாலும் அக்கினி மகுடம் கொண்டிருத்தல், நெற்றியில் போட்டு அணிந்திருத்தல், நிமிர்ந்த முகம் ஆகியவை தாய்த் தெய்வங்களின் தனி அடையாளங்கள்.

மாரியம்மன் தொடங்கி, வெயிலுகந்தாள் கருக்கினிலமர்ந்தாள், வால் மேல் நடந்தாள் என்று பல தெய்வங்களின் பின்புலத்தை ஆராய்ந்தால், இவை வெறுமனே கதையாடல்கள், பக்தி ரசம் சொட்டும் பனுவல்களாக மட்டும் இல்லாமல், அதன்மூலம் தமிழ்ச்சமூக அமைப்பை, அதன் பழக்கவழக்கங்களை, தமிழகத்தின் ஆன்மிக வரலாற்றை அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

குடும்ப தெய்வங்கள்.
குல தெய்வங்கள் கேள்விப் பட்டிருக்கிறோம்; ஆனால், ‘கும்பிடாத சாமி’ கள் ஆச்சர்யப்படுத்துகின்றனர்.

நெல்லை மாவட்டம் சங்கரன்கோவில் வட்டாரத்தில் இத்தகைய சாமிகள் உள்ளன; காட்டுக்குப் போகும்பொழுது இடி விழுந்து செத்தவர்களுக்கு, அவர்கள் செத்த இடத்திலேயே கல்லை நட்டு வைத்து ‘சாமி’ என்று வைத்துவிடும் பழக்கம் இருந்துள்ளது. ஆனால், அவற்றை யாரும் கும்பிடுவது கிடையாது. கேட்டால், அதைக் ‘கும்பிடாத சாமி’ என்கிறார்கள். மக்களின் நம்பிக்கைகளில்தான் எத்தனை வகை!

ஆண்டு முழுவதும் வெட்டவெளியில் மண்குவியலாகக் கிடந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை உயிர்கொண்டு எழும்
கிராம தெய்வங்களை
ஈ.வே.ரா கூட எதிர்க்கவில்லை.
மாறாக,
 அதிகாரமையமாகிய கோயில்களையும் அதை மையப்படுத்திய மனித ஏற்றத்தாழ்வுகளையுமே
அவர் எதிர்த்தார் என்பார்கள்.
ஆனால் அவரை பின்தொடர்ந்தவர்கள் அனைத்தையும் கடவுள் என்று கூறி இந்த வழிபாட்டையும் எதிர்க்கின்றனர் என்பதும் வரலாற்று உண்மை,  இது தான் அவர்களின் பகுத்தறிவு போல

சில இயக்கங்களிலும், கட்சிகளும் பெரிய தலைவர்கள் மட்டுமே இனங்காணப்பட்டு, அடிநாதமான தொண்டர்கள் புறக்கணிக்கப்படுவதுபோல் 
எப்படி எதுக்கு எடுத்தாலும்

பெரியார் பூமி, பூமி என்று சொல்லி ஒரு குறிப்பிட்டவர்களை மட்டும் போற்றியும் மற்றவர்களை மறைத்தும் நம் நினைவுகளில் இல்லாமல் திராவிட இயக்கங்களும்  கட்சிகளும் செய்வதை போல

பெரிய தெய்வங்கள் மட்டுமே பூஜிக்கப்பட்டு சிறுதெய்வங்கள் புறக்கணிக்கப்படும் சூழல் தமிழ்ச்சமூகத்தில் உருவாக்கினர்

சுருங்கச் சொல்லின், இந்த கிராம தெய்வங்கள் பக்திக்குரிய உருவங்களாக மட்டுமின்றி, கிராம சமூகத்தின் பெரும் சக்தியாகவும் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

இன்றைய உலகமயமாக்கலின் பின்னணியில், நம் தமிழ் சமூகம் தமது வேர்களை மெல்ல  இழந்து வருவதையும் உணர முடிகிறது.